Beste Laposa,

Iets meer dan een jaar geleden heb ik mijn baan in het Sophia opgezegd. Een stap die me vol uit mijn comfortzone trok en die ik ongelofelijk moeilijk vond om te maken. Het Sophia heeft me in die 20 jaar dat ik er gewerkt heb zoveel gegeven. Het was de plek waar ik zoveel mooie, krachtige, bijzondere mensen tegen kwam. Kinderen, jongeren die met hun uiterlijk moeten dealen, hun weg moeten vinden in een maatschappij waar zoveel gaat om uiterlijk vertoon. Ouders die hun kinderen hierin moeten begeleiden maar ook hun weg moeten vinden in de emoties die zij hier zelf bij ervaren. Die de balans moeten vinden in beschermen, vertrouwen geven en loslaten. Die allerlei instanties op hun weg vinden die het leven niet perse makkelijker maken. 

En met al deze mensen mocht ik het contact aangaan. Wat hebben jullie me veel geleerd in het leven en wat een krachtige mensen heb ik ontmoet. 

En toch.... Was het tijd om een nieuwe stap te zetten. Veel van jullie weten wel dat ik de opleiding systeemtherapie had gedaan en daar wilde ik me graag verder in ontwikkelen. Mijn eerste baan was in de kinder- en jeugdpsychiatrie op een leefgroep waar ook jongeren met eetstoornissen behandeld werden. Toen ik daar vertrok (na 6 jaar, ook dat was zo'n enorme stap) zei ik tegen mezelf, "daar wil ik ooit nog wel eens wat mee doen". Deze kans diende zich vorig jaar aan om als systeemtherapeut binnen een team voor mensen met eetstoornissen te gaan werken. Een volstrekt andere doelgroep dan wat ik in het ziekenhuis deed, maar dat is ook prima. Het werk is niet altijd makkelijk maar ontzettend mooi om te doen, ook weer zo leerzaam met ook weer zulke bijzondere mensen. 

Een maand geleden kwamen Mirjam en Annemiek op bezoek om namens Laposa een prachtig kunstwerk en een heel lief boekje als bedank(je), het voelt groter als bedankje, te brengen. Het kunstwerk "hartekinderen" met als uitleg; "wij sluiten de kinderen in ons hart, geef ze kansen, maak ze blij". Zo passend, treffend. Ook de lieve woorden in het boekje roepen datzelfde gevoel op. Ik wil een ieder die daaraan meegewerkt heeft ontzettend bedanken. Het staat op mijn piano zodat ik elke dag verbinding voel met de mensen uit het cranioteam. 

Het feit dat dit bezoek en dit bericht nu pas er zijn heeft alles te maken met mijn proces van afscheid nemen. Alhoewel Mirjam mij al meerdere malen had benaderd vond ik het nog te moeilijk. Ik was bang voor spijt, bang voor het missen van het bekende. Inmiddels kan ik zeggen dat er veel meer rust is gekomen, dat de keuze goed is gaan voelen, dat ik, denk ik, nog heel lang het mooie van het Sophia en mijn plek in het cranioteam zal gaan missen, maar dat dat samen kan gaan met het gevoel dat de keuze goed is geweest. 

Een ieder die ik in het werk of daaromheen ben tegengekomen wil ik enorm bedanken voor het contact. Ik heb er zo veel van geleerd, het heeft me verrijkt. Wees vooral trots op jezelf, wie JIJ bent, geloof en vertrouw in jezelf en ouders, wees lief voor jezelf (bekritiseer jezelf niet!!), en koester de kracht die ik bij velen van jullie heb gezien. 

Met Mirjam en Annemiek heb ik afgesproken dat Laposa nog wel eens een beroep op me mag doen dus wellicht hoor ik tzt nog wel eens hoe het gaat, maar voor nu; het ga jullie goed!!

 

Veel groeten Francien Meertens

Terug naar overzicht